Graduaties

Sommige Pencak Silat stijlen, vooral door het toedoen van bonden en organisaties, hebben het moderne Japanse systeem van gradering aangenomen.(gekleurde banden voor leerlingen en instructeur niveau) De oudere (dorpse) systemen ontstonden in een omgeving en tijd waarin de mensen heel goed wisten wie er goed waren en wie niet.

Er was geen behoefte om een stuk gekleurde stof te dragen om onderscheid te maken onder beginnende en gevorderde leerlingen.

Het onder praktische en financiële omstandigheden ontstane kyu/dan systeem in het Kodokan was niet voorhanden.

Een leerling die het volledige training programma had afgerond in één van de oudere systemen en het vertrouwen van de leraar had verworven om beginnelingen te trainen werd meestal beloond door onder toezicht van de leraar leerlingen te mogen onderwijzen. Enkele jaren later wanneer de leerling door de leraar goed genoeg was bevonden, mocht hij eigen leerlingen aannemen en de stijl representeren.

Titels waren in deze periode zeker niet voorhanden, men werd "guru"genoemd door buitenstaanders of leerlingen zeker niet door middel van een certificaat maar meer vanuit respect voor de leraar, zijn kunde en gedragscode die daar bij hoorde (adat).

Claims door sommige leraren die naar Indonesië geweest zijn om daar binnen een korte tijd een Guru of Pendekar certificaat te halen moet dan ook als zeer omstreden worden gezien.

De sociale en culturele veranderingen van de laatste tientallen jaren hebben dit veranderd. Het is tegenwoordig normaal om gradaties te zien onder leerling en instructeurs niveau binnen de Pencak Silat.

Zelden word er nog getraind in kleine groepjes waarbij net zoals vroeger geen behoefte was om een graduatie te behalen of te krijgen.

De westerse wereld waarin we leven staat bol van presteren en de behoefte om alles uit te drukken in certificaten en diploma's, immers we moeten kunnen laten zien welk diploma we behaald hebben en op welk niveau.